Gewichtsverlies bij drogen is het gewicht dat een monster verliest wanneer het onder vermelde omstandigheden wordt gedroogd: water, en al het andere dat verdampt. As is wat overblijft wanneer het monster wordt verbrand, en een rij met zeefgegevens geeft het aandeel van het poeder dat door een genoemde zeef gaat. Elk getal hoort bij de methode waarmee het is verkregen.
Onder de gehaltebepaling bevat de specificatie van een extract vaak een kort blok met fysische rijen: gewichtsverlies bij drogen of vocht, as, deeltjesgrootte, soms stortdichtheid. Ze worden gemakkelijk overgeslagen. Ze zeggen iets over hoe goed het poeder zich laat bewaren, hoe het door uw proces loopt en hoeveel van elke kilogram water is in plaats van extract.
Hier volgen zes controles die u uitvoert op deze rijen. Ze steunen op de testmethoden van de Wereldgezondheidsorganisatie voor plantaardig materiaal, op Europese richtsnoeren voor kruidengeneesmiddelen, op de Japanse Farmacopee, waarvan de Engelse uitgave gratis te lezen is, op een internationaal richtsnoer voor geneesmiddelen en op een Amerikaanse regel voor voedingssupplementen. Onze eerdere artikelen behandelden de specificatie, de extractverhouding, het analysecertificaat, het extractiemiddel en de dragerstof, de rijen voor zware metalen en bestrijdingsmiddelen, de bepalingsmethode, de microbiologische rijen en de rij voor identificatie; dit artikel blijft bij de fysische rijen.
01 / HET VERLIES
Is het getal water, of alles wat verdampt?
Gewichtsverlies bij drogen is een weging, geen test op water. De methoden van de Wereldgezondheidsorganisatie voor plantaardig materiaal zeggen dat de test “zowel water als vluchtige bestanddelen bepaalt”, terwijl een destillatiemethode “een directe meting geeft van het water dat aanwezig is in het onderzochte materiaal”.1
Europese richtsnoeren voor kruidengeneesmiddelen staan de eenvoudigere test toe, met een voorbehoud. Voor een extract kan, zo zeggen ze, een procedure voor gewichtsverlies bij drogen “toereikend zijn; in sommige gevallen (preparaten die etherische olie bevatten) is echter een analyseprocedure vereist die specifiek is voor water”.2 In het deel over kruidengeneesmiddelen in hun eindvorm noemen de richtsnoeren Karl Fischer-titratie, een chemische test op water zelf, als voorbeeld van een specifiekere procedure.2
De kop van de rij geeft dus geen uitsluitsel: de richtsnoeren zelf behandelen het gewichtsverlies bij drogen onder de kop “watergehalte”.2 Wat de doorslag geeft, is de methode die de rij noemt. Alleen een methode die specifiek is voor water laat de overige vluchtige stoffen buiten beschouwing.
Controleer: of de rij gewichtsverlies bij drogen of water vermeldt, en welke methode erachter staat.
02 / DE OMSTANDIGHEDEN
Onder welke omstandigheden is het monster gedroogd?
Een getal voor gewichtsverlies bij drogen is gebonden aan de manier waarop het monster is gedroogd. De Japanse Farmacopee definieert de test als het meten van het massaverlies van het monster “wanneer het wordt gedroogd onder de omstandigheden die in elke monografie zijn gespecificeerd”, waarbij een monografie de vermelding voor één stof is. Zij neemt die omstandigheden op in de limiet zelf: “niet meer dan 1.0% (1 g, 105°C, 4 uur)” betekent dat ongeveer 1 g van de stof gedurende 4 uur bij 105°C wordt gedroogd.3
De procedure van de Wereldgezondheidsorganisatie voor plantaardig materiaal kent twee wegen: een droogstoof bij 100–105°C, of een exsiccator, een gesloten vat met een droogmiddel, bij kamertemperatuur. Ze merkt op dat de tweede “vooral nuttig is voor materialen die bij verhoogde temperaturen smelten tot een kleverige massa”.1
Voor plantaardig materiaal geven dezelfde methoden de reden voor een limiet: “Een overmaat aan water in plantaardig materiaal bevordert microbiële groei, de aanwezigheid van schimmels of insecten en achteruitgang na hydrolyse”, dat wil zeggen afbraak door water. Een limiet is volgens hen vooral belangrijk “voor materialen die gemakkelijk vocht opnemen of in aanwezigheid van water snel achteruitgaan”.1
Een poeder dat gemakkelijk vocht opneemt, behoudt mogelijk niet het getal dat het op de dag van de test had zodra het aan vochtige lucht wordt blootgesteld, bijvoorbeeld nadat de verpakking is geopend. Ons artikel over de microbiologische rijen legt uit waarom een vochtgetal helpt het risico op microbiële groei te beoordelen, maar de kiemgetallen niet kan vervangen.
Controleer: de temperatuur of het droogmiddel, de tijd en de hoeveelheid monster achter het getal, of de methode uit de farmacopee waarnaar de rij verwijst.
03 / DE BASIS
Is de gehaltebepaling een aandeel van het poeder op droge basis, of van het poeder zoals geleverd?
Vocht verandert ook wat de andere percentages betekenen. Een gehalte kan worden vermeld voor het poeder zoals geleverd, of voor de droge stof ervan: het poeder min wat het bij het drogen verloor, de “droge basis”, of min het gemeten water, de “watervrije basis”. De twee zijn niet hetzelfde, omdat gewichtsverlies bij drogen ook andere vluchtige bestanddelen meetelt. De Japanse Farmacopee laat bijvoorbeeld het gehalte aan in een oplosmiddel oplosbare stoffen van ruwe drogen, haar term voor geneeskundig gebruikte delen van planten of dieren, hun extracten en mineralen, berekenen “op de droge basis, verkregen bij het gewichtsverlies bij drogen”, en laat voor één reagens het water afzonderlijk bepalen en een resultaat berekenen “op de watervrije basis”.3
De rekensom is kort en loont de moeite. Bij een gewichtsverlies bij drogen van 5.0% is een gehaltebepaling van 20.0% op droge basis bijvoorbeeld 19.0% van het poeder zoals geleverd. Een specificatie die niet zegt op welke basis haar gehaltebepaling berust, laat dat verschil open.
Controleer: of de gehaltebepaling en de andere percentages op droge basis zijn vermeld of op het poeder zoals geleverd.
04 / DE AS
Wat blijft er over na verbranden, en waar komt het vandaan?
As is het residu dat overblijft wanneer een monster wordt verbrand. Voor plantaardig materiaal scheiden de methoden van de Wereldgezondheidsorganisatie wat bij de plant hoort van wat er niet bij hoort: totale as omvat as “afkomstig van het plantenweefsel zelf” en “het residu van de vreemde bestanddelen (bijv. zand en grond) die aan het plantenoppervlak vastzitten”.1 Een tweede test, de in zuur onoplosbare as, kookt de totale as met verdund zoutzuur en gloeit wat niet oplost, dat wil zeggen verhit het sterk; hij “meet de hoeveelheid silica die aanwezig is, vooral als zand en kiezelaarde”.1
Dit zijn tests die voor plantaardig materiaal zijn geschreven. Europese richtsnoeren vermelden totale as en, waar onderbouwd, in zoutzuur onoplosbare as onder de tests voor kruidensubstanties, het plantaardige materiaal zelf. Hun eigen lijst van tests voor kruidenpreparaten, waaronder extracten, bevat geen van beide, hoewel ze voorschrijven dat een preparaat een monografie van de farmacopee volgt overal waar er een bestaat.2
Bij de specificatie van een extract verdient de rij voor as dus een tweede blik. As is anorganisch residu, ongeacht de herkomst. De test voor gloeirest van de Japanse Farmacopee, waarbij het monster in aanwezigheid van zwavelzuur wordt gegloeid, zegt in zijn eigen inleiding dat hij “gewoonlijk wordt gebruikt om het gehalte aan anorganische onzuiverheden in een organische stof te bepalen”.3 De tekst van de Europese Farmacopee voor deze test draagt de titel sulfaatas en die van de United States Pharmacopeia gloeirest; een internationaal richtsnoer voor geneesmiddelen, voor het laatst herzien in 2010, beveelt aan dat de drie teksten onder vermelde voorwaarden “als uitwisselbaar kunnen worden gebruikt”.4
In een extract maken mineralen die uit de plant afkomstig zijn deel uit van het getal, en dat geldt ook voor een anorganische dragerstof of een anorganisch antiklontermiddel waar een van beide is toegevoegd, zij het niet noodzakelijk met het gewicht dat is toegevoegd. Een dragerstof die niet mineraal is, laat weinig of geen as na, dus een laag getal voor as laat niet zien dat een extract geen dragerstof bevat. De rij voor as en de vermelding van de dragerstof moeten samen worden gelezen.
Totale as, in zuur onoplosbare as en gloeirest zijn drie verschillende procedures, dus een limiet zegt weinig zolang de rij niet aangeeft welke ervan wordt gebruikt.
Controleer: naar welke test voor as de rij verwijst, en of de limiet rekening houdt met een eventuele anorganische dragerstof in het extract.
05 / DE ZEEF
Wat belooft “80 mesh”?
Een getal als “95% door 80 mesh” is een zeefresultaat. Het hoofdstuk van de Japanse Farmacopee over deeltjesgrootte, dat afgezien van gemarkeerde passages is geharmoniseerd met de Europese en de Amerikaanse farmacopee, noemt het zeven “een van de oudste methoden om poeders en granulaten te classificeren op basis van de deeltjesgrootteverdeling”.3
Een meshnummer benoemt een zeef; het is geen deeltjesgrootte. Het hoofdstuk vraagt om maaswijdten in micrometer of millimeter te vermelden en zegt dat zeefnummers “uitsluitend ter omrekening in de tabel zijn opgenomen”. In de tabel heeft de Amerikaanse zeef nr. 80 een maaswijdte van 180 µm, nr. 100 er een van 150 µm en nr. 200 er een van 75 µm, terwijl de zeef van 180 µm in de Japanse nummering nummer 83 heeft.3 In de methoden van de Wereldgezondheidsorganisatie is een “zeef nr. 180” gewoon een zeef met een maaswijdte van 180 µm.1 Een specificatie zegt niet altijd tot welke reeks haar “80 mesh” behoort; de maaswijdte in micrometer geeft de doorslag.
De zeef is de helft van het resultaat; het aandeel dat erdoor gaat, is de andere helft. De klassen van de Wereldgezondheidsorganisatie tonen beide: een “fijn” poeder is een poeder waarvan “alle deeltjes door een zeef nr. 180 gaan”, en een “matig fijn” poeder gaat door een zeef nr. 355 met “niet meer dan 40% door een zeef nr. 180”.1
Ook de manier waarop is gezeefd, doet ertoe. De methode voor analytisch zeven uit het hoofdstuk “is bedoeld voor het schatten van de totale deeltjesgrootteverdeling van één enkel materiaal” en “is niet bedoeld voor het bepalen van het aandeel deeltjes dat door een of twee zeven gaat of erop achterblijft”. Waar alleen het aandeel boven of onder één zeef gewenst is, beschrijft het hoofdstuk luchtstraalzeven, waarbij telkens één zeef wordt gebruikt, als “beter geschikt wanneer alleen de grove of de fijne fractie nodig is”.3
Europese richtsnoeren vragen om rekening te houden met de deeltjesgrootte van extracten die in kruidengeneesmiddelen worden gebruikt, omdat die in een geneesmiddel “een significant effect kan hebben op de desintegratietijd, de oplossnelheid, de biologische beschikbaarheid en/of de stabiliteit”.2 Het hoofdstuk over het zeven voegt een waarschuwing toe die deze rij met de eerste rij verbindt: een materiaal dat “geneigd is bij wisselende luchtvochtigheid aanzienlijke hoeveelheden water op te nemen of te verliezen” moet in een gecontroleerde omgeving worden getest.3
Controleer: de zeef, met zowel de maaswijdte in micrometer als het meshnummer, het percentage dat erdoor gaat en hoe is gezeefd.
06 / DE DICHTHEID
Stortdichtheid of stampdichtheid, en hoe gemeten?
De stortdichtheid geeft aan hoeveel een bepaald volume poeder weegt, de ruimten tussen de deeltjes meegerekend. Het hoofdstuk van de Japanse Farmacopee hierover, op dezelfde wijze geharmoniseerd, definieert stortdichtheid als “de verhouding tussen de massa van een poedermonster en het volume ervan, inclusief de bijdrage van het volume van de holle ruimten tussen de deeltjes”.3
Zij is geen vaste eigenschap van het materiaal. “De bulkeigenschappen van een poeder zijn afhankelijk van de bereiding, de behandeling en de opslag van het monster, d.w.z. van hoe het is gehanteerd”, zegt het hoofdstuk. Bij cohesieve poeders in het bijzonder, poeders waarvan de deeltjes aan elkaar kleven, is de ongestampte waarde “vaak zeer moeilijk met goede reproduceerbaarheid te meten”, en bij het rapporteren van de resultaten “is het essentieel om te vermelden hoe de bepaling is uitgevoerd”.3
De stampdichtheid is “een verhoogde stortdichtheid die wordt bereikt na het mechanisch stampen van een houder met het poedermonster”, en de twee samen “worden gebruikt om de stroombaarheid van poeder te beoordelen”.3 Eén enkel dichtheidsgetal dat niet zegt of het een stort- of een stampdichtheid is, of hoe het is gemeten, kan niet zonder risico worden vergeleken met een getal uit een andere bron.
Een laatste punt geldt voor al deze rijen. Geen ervan wordt genoemd in de Amerikaanse regel over specificaties voor voedingssupplementen, die het bedrijf dat een supplement maakt verplicht de specificaties van de componenten vast te stellen “die nodig zijn om te waarborgen dat aan de specificaties voor de zuiverheid, sterkte en samenstelling van voedingssupplementen die met de componenten worden vervaardigd, wordt voldaan”.5 Volgens die regel is het aan de maker van het supplement om te beslissen welke fysische rijen nodig zijn. Waar u ook verkoopt, het is aan u om de rijen te vermelden waarvan uw product en uw proces afhangen.
Controleer: of de dichtheid een stortdichtheid of een stampdichtheid is, de methode waarmee die is gemeten, en welke van de fysische rijen uw eigen specificatie nodig heeft.
WAT U MOET STUREN
Geef uw fysische eisen door bij uw aanvraag
Wanneer de fysische rijen van belang zijn voor uw product of uw proces, laat ons dan het volgende weten:
- het ingrediënt, en het plantendeel als er meer dan één wordt aangeboden;
- uw beoogde toepassing en bestemmingsmarkt;
- de limiet die uw kwaliteitsteam hanteert voor gewichtsverlies bij drogen of water, en de methode die het gebruikt;
- of de getallen voor uw gehaltebepaling op droge basis worden berekend of op het poeder zoals geleverd;
- de zeef en het percentage dat erdoor gaat, zoals uw proces die nodig heeft, en een bereik voor de stortdichtheid als uw apparatuur dat nodig heeft;
- of u de levering zelf gaat testen, en met welke methode;
- welke technische documenten u nodig hebt, zoals een specificatieblad of analysecertificaat;
- uw naam, bedrijf en contactgegevens.
Wij bieden technische documentatie en COA-ondersteuning, en de beschikbare set documenten wordt per ingrediënt en project bevestigd. Specificatiebereiken in onze catalogus zijn referenties, en haalbaarheid, beschikbaarheid en prijs worden bevestigd met uw offerte.
Dit artikel beschrijft gepubliceerde testmethoden, gepubliceerde richtsnoeren en wetgeving en geeft geen waarden voor gewichtsverlies bij drogen, as, deeltjesgrootte of dichtheid voor ingrediënten van YOHOLIFE®; de specificatie en de documenten voor een gekozen kwaliteit worden bevestigd wanneer u een aanvraag doet. Bron 1 is geschreven voor plantaardig materiaal en bron 2 voor kruidengeneesmiddelen; beide worden hier aangehaald vanwege hun definities en aanpak. Bron 3 is een farmacopee die voor geneesmiddelen is geschreven en wordt aangehaald vanwege haar definities; haar hoofdstukken over deeltjesgrootte en stortdichtheid stellen dat ze, afgezien van passages die als Japanse tekst zijn gemarkeerd, zijn geharmoniseerd met de Europese Farmacopee en de United States Pharmacopeia, die hier niet worden geciteerd. Bron 4 is een internationaal richtsnoer voor geneesmiddelen. Bron 5 is Amerikaans recht. Het levensmiddelenrecht van de Europese Unie en Groot-Brittannië wordt hier niet behandeld. De bronnen zijn gecontroleerd op 13 november 2026 en worden gegeven ter oriëntatie, niet als advies over regelgeving.
