Een identificatietest vergelijkt een monster van het extract met een referentie voor de plant die op de specificatie staat. “Positief” of “voldoet” betekent dat de twee in die test overeenkwamen. Hoeveel die overeenkomst bewijst, hangt af van wat de test kan onderscheiden.
De rij voor identificatie is vaak de kortste op de specificatie van een botanisch extract: een methode in een paar letters, of geen, en het woord “positief” of “voldoet”. Ze beantwoordt de eerste vraag van een koper, namelijk of het poeder afkomstig is van de plant op het etiket, en voor een extract is die vraag moeilijker dan ze lijkt. Een review uit 2023 door auteurs van de American Botanical Council en partnerorganisaties merkt op dat, naarmate de handel in botanische ingrediënten, vooral in westerse landen, “is verschoven van ruw plantaardig materiaal naar meer geconcentreerde vormen zoals extracten en etherische oliën, het vaststellen van de juiste identiteit en authenticiteit van een ingrediënt of een eindproduct uitdagender is geworden”.1
De review noemt ook een cijfer uit de gepubliceerde literatuur. Twee overzichten van die literatuur “vonden hetzelfde percentage vervalste materialen (ca. 27%)”, ongeacht of de onderzoekers genetische tests of chromatografische en spectroscopische tests hadden gebruikt.1 Dat is een aandeel van de ingrediënten en producten die in gepubliceerde studies zijn onderzocht, geen percentage voor de markt. De review voegt eraan toe dat vervalste producten “doorgaans een vorm van economische fraude vertegenwoordigen”, hoewel ook verkeerde identificatie en verwarring over namen oorzaken kunnen zijn, en dat de meeste soorten vervalsing “geen veiligheidsrisico vormen, hoewel er enkele opmerkelijke uitzonderingen zijn”.1
Hier volgen zes controles die u uitvoert op deze rij. Ze steunen op die review, op Europese richtsnoeren voor kruidengeneesmiddelen en op het levensmiddelenrecht van de Verenigde Staten en de Europese Unie. Onze eerdere artikelen behandelden de specificatie, de extractverhouding, het analysecertificaat, het extractiemiddel en de dragerstof, de rijen voor zware metalen en bestrijdingsmiddelen, de bepalingsmethode en de microbiologische rijen; dit artikel blijft bij de identiteit.
01 / DE NAAM
Welke plant, en welk deel ervan?
Een identificatie bevestigt een naam, dus de naam moet exact zijn. Europese richtsnoeren voor kruidengeneesmiddelen definiëren plantaardig materiaal aan de hand van “het gebruikte plantendeel en de botanische naam volgens het binomiale systeem (geslacht, soort, variëteit en auteur)”.2 Voor een extract vragen ze allereerst om “een verklaring over de botanische bron en het type preparaat (bijv. droog of vloeibaar extract)”.2
Een gangbare naam is niet genoeg. De review rekent “verkeerde identificatie van soorten, verwarring van volksnamen of toegestaan onderling verwisselbaar gebruik van planten” tot de oorzaken van verkeerd geëtiketteerde producten.1
Het plantendeel hoort bij de naam. Verschillende delen van één plant kunnen dezelfde markerstoffen, de bestanddelen die in de kwaliteitscontrole zijn gekozen om te worden gemeten, in verschillende verhoudingen bevatten.1 Tot de manieren om de verwachte markers uit goedkoper materiaal te leveren, rekent de review “de toevoeging van extracten van dezelfde plant maar van een ander plantendeel”.1
Controleer: dat de specificatie de botanische naam en het plantendeel geeft, en dat de rij voor identificatie naar beide verwijst.
02 / DE TEST
Welke test staat achter het woord “positief”?
Voor gedroogd plantaardig materiaal zijn er meerdere manieren om het te identificeren. Europese richtsnoeren verwachten tests die “meestal een combinatie zijn van drie of meer van de volgende: Macroscopische kenmerken, microscopische kenmerken, chromatografische vingerafdrukprocedures, chemische reacties”.2
Een extract heeft niet meer de vorm of de weefsels van de plant, dus het identificeren ervan berust vooral op de chemische samenstelling. Voor extracten zijn de tests die de richtsnoeren noemen chromatografisch, en de richtsnoeren vragen dat “een karakteristiek vingerafdrukchromatogram moet worden vastgesteld”.2 De richtsnoeren definiëren het maken van een chromatografische vingerafdruk als het gebruik van chromatografie “om een karakteristiek chromatografisch patroon van fytochemische bestanddelen te maken”: een beeld van het mengsel, geen meting van één stof.2
De methoden die een rij kan noemen, zijn onder meer dunnelaagchromatografie (TLC), de hogeprestatievariant daarvan, hogeprestatie-dunnelaagchromatografie (HPTLC), en hogedrukvloeistofchromatografie (HPLC). De review merkt op dat TLC en HPTLC “tot de routinebepalingen behoren die worden gebruikt voor de authenticatie van botanische ingrediënten en gewoonlijk deel uitmaken van de identificatiebepalingen in officiële farmacopees”.1
Het recht van de Verenigde Staten voor voedingssupplementen laat het bedrijf dat een supplement maakt een ruimere keuze voor zijn eigen tests. Die moeten “geschikte, wetenschappelijk valide methoden” zijn en ten minste één van vijf soorten omvatten: globale organoleptische analyse (op uiterlijk, geur, smaak en aanvoelen), macroscopische analyse, microscopische analyse, chemische analyse of andere wetenschappelijk valide methoden.3 Een rij die alleen “positief” zegt, laat niet zien welke soort erachter staat.
Controleer: de methode die in de rij wordt genoemd, en niet alleen het resultaat.
03 / DE REFERENTIE
Vergeleken met wat?
Een vingerafdruk identificeert op zichzelf niets; hij wordt vergeleken met een referentie. Europese richtsnoeren zeggen wat een referentiestandaard kan zijn: “een botanisch monster van de kruidensubstantie of een monster van het kruidenpreparaat (bijv. extract of tinctuur) of een chemisch gedefinieerde stof”.2 Waar een farmacopee referentiestandaarden beschikbaar stelt, geldt dat ze “moeten worden gebruikt als primaire standaarden”; waar dat niet het geval is, geldt dat er andere “moeten worden vastgesteld”.2
Een referentiestandaard wordt voor een bepaald doel gekozen. De richtsnoeren zeggen dat referentiestandaarden “moeten voldoen aan kwaliteitsnormen die passen bij het beoogde gebruik”, en dat die van de farmacopee “alleen aantoonbaar geschikt zijn voor het aangegeven gebruik”. Een standaard die voor een gehaltebepaling bedoeld is, is daarom op zichzelf nog geen referentie voor identiteit.2
Om een substituut op te sporen is het referentiepunt van de review materiaal van de juiste plant. Waar markerstoffen uit een goedkopere plant zijn geleverd, stelt de review vast dat in de meeste gevallen “een vergelijking van de chromatografische vingerafdruk met een extract dat is gemaakt van botanisch geauthenticeerd materiaal geschikt is om de fraude op te sporen”.1 Botanisch geauthenticeerd materiaal is materiaal waarvan de plant zelf is geïdentificeerd. Waar een plant niet is beschreven in de Europese Farmacopee of in een andere farmacopee die in het Europese recht is erkend, verwachten de richtsnoeren dat “een herbariummonster van de hele plant of een deel van de plant”, een geconserveerd exemplaar dat als referentie wordt bewaard, beschikbaar is.2
Controleer: waarmee het monster is vergeleken: een referentiestandaard uit een farmacopee, een geauthenticeerd monster van de plant of van het extract, of één enkele markerstof.
04 / SPECIFICITEIT
Zou een substituut dezelfde test kunnen doorstaan?
Europese richtsnoeren stellen het doel. Identificatietests voor een extract “moeten specifiek zijn voor het kruidenpreparaat en moeten in het optimale geval onderscheidend zijn ten aanzien van substituten/vervalsingsmiddelen die waarschijnlijk voorkomen”.2 Ze zeggen ook wat tekortschiet: “Identificatie uitsluitend op basis van de chromatografische retentietijd wordt bijvoorbeeld niet als specifiek beschouwd”. De retentietijd is de tijd die een stof nodig heeft om door de kolom te gaan. Een combinatie van chromatografische tests, of van tests in één enkele procedure, “kan aanvaardbaar zijn”.2
De review legt uit waarom dit ertoe doet. In de meeste gevallen, zegt ze, “wordt vervalsing gepleegd door botanische ingrediënten te leveren die lijken te voldoen aan specificaties en standaardisatie-eisen voor specifieke markerstoffen/actieve stoffen, maar in feite gewoon misbruik maken van het gebrek aan specificiteit van de testmethode waarmee ze worden gemeten”.1
Drie van de routes die de review beschrijft, laten zien hoe dit gaat. De markerstoffen worden uit een goedkopere plant geleverd: wortelextracten van goldenseal, vaak gestandaardiseerd op een vermeld gehalte aan de alkaloïden berberine en hydrastine, “kunnen onderhevig zijn aan vervalsing met andere extracten die berberine bevatten”. Een nauw verwante soort wordt als substituut gebruikt, zoals wanneer zilverkaars (black cohosh) wordt vervangen door Actaea-soorten van Aziatische herkomst. Of het extract wordt versterkt “met een zuivere of sterk gezuiverde chemische marker”, wat de review rekent tot de moeilijkst op te sporen vormen van vervalsing.1
Een test die het hele patroon leest, is moeilijker te misleiden dan een test die naar één marker zoekt, hoewel hij niet tegen elk substituut is opgewassen. HPTLC, dat berust op “een volledige chemische vingerafdruk”, “wordt niet gemakkelijk misleid, hoewel methoden die uitsluitend de aanwezigheid van een of meerdere chemische markers beoordelen, die mogelijk een gebrek aan specificiteit hebben, nog steeds gangbaar zijn”. Veel van de markers die in HPLC-methoden van de farmacopee worden gebruikt, voegt de review eraan toe, zijn “vrij vaak moleculen die in veel planten voorkomen en daarom niet geschikt zijn om een bepaalde soort te identificeren”.1
Geen enkele test geeft in elk geval uitsluitsel. De review concludeert dat “er geen standaardaanpak voor kwaliteitscontrole bestaat die kan worden gebruikt om alle soorten fraude op te sporen”. Voor botanische ingrediënten waarvan “is bevestigd dat ze aan vervalsing zijn onderworpen” zou er volgens de review idealiter een protocol zijn “dat meerdere complementaire analysemethoden omvat”.1
Controleer: of de test het hele patroon leest of naar een of twee markers zoekt, en van welke waarschijnlijke substituten is aangetoond dat de test ze kan onderscheiden.
05 / DE HOEVEELHEID
Zegt “positief” hoeveel van de plant er aanwezig is?
Nee. Europese richtsnoeren laten de vingerafdruk vaststellen “door middel van kwalitatieve analyse”.2 De review merkt op dat HPTLC-methoden “gewoonlijk niet op kwantitatieve wijze worden gebruikt”. Ingrediënten die zijn verdund met uitgeput materiaal, waaruit de waardevolle bestanddelen geheel of gedeeltelijk zijn verwijderd, “hebben alle karakteristieke markers en kunnen daarom een identificatietest doorstaan ondanks de aanwezige lage concentratie”.1
Niet-gedeclareerde toevoegingen kunnen ook aan de test ontsnappen. Een gedeclareerde dragerstof is iets anders; het punt van de review betreft niet-gedeclareerde hulpstoffen, toegevoegde stoffen zoals maltodextrine of lactose, die “niet of nauwelijks migreren” onder de omstandigheden die in de farmacopees zijn vastgelegd, “en daarom door de analist die het chromatogram beoordeelt over het hoofd kunnen worden gezien”. Een aangepaste test, voegt de review eraan toe, spoort ze gemakkelijk op.1
Een DNA-test beantwoordt een nog beperktere vraag: welke soort, niet welk deel ervan of hoeveel. Veel genetische methoden, zegt de review, “zijn relatief gemakkelijk te misleiden, d.w.z. door een ander deel van de plant op het etiket te gebruiken” of “door inerte materialen toe te voegen (lactose, maltodextrine) die geen DNA bevatten”. Ze voegt eraan toe dat opzettelijke pogingen om genetische methoden te misleiden “waarschijnlijk zeer zeldzaam zijn”; het gaat hier om wat zo’n test niet kan zien.1
Lees de rij voor identificatie dus samen met de gehaltebepaling, de extractverhouding en de vermelding van de dragerstof. Identiteit zegt welke plant het is; de gehaltebepaling, de extractverhouding en de vermelding van de dragerstof zeggen samen hoe geconcentreerd het extract is en wat er verder in het poeder zit. Waar een niet-specifieke gehaltebepaling is onderbouwd, geven Europese richtsnoeren een voorbeeld van die combinatie: “een combinatie van de gehaltebepaling en een geschikte test voor identificatie (bijv. vingerafdrukchromatografie) kan worden gebruikt”.2
Controleer: de rij voor identificatie samen met de gehaltebepaling, de extractverhouding en de vermelding van de dragerstof.
06 / UW EIGEN TEST
Wie moet de identiteit bevestigen?
In de Verenigde Staten geeft de regel voor voedingssupplementen het antwoord: het bedrijf dat het supplement maakt. Dat moet voor elke component die het gebruikt een identiteitsspecificatie vaststellen.4 Voordat het een voedingsingrediënt gebruikt, moet het voor dat ingrediënt “ten minste één geschikte test of één geschikt onderzoek om de identiteit te verifiëren” uitvoeren, tenzij het agentschap vrijstelling verleent. Alleen voor de identiteit van andere componenten, en voor de overige specificaties van componenten, biedt de regel het alternatief om op het analysecertificaat van de leverancier te vertrouwen, en dan nog onder vastgelegde voorwaarden.3
Het levensmiddelenrecht van de Europese Unie benadert de vraag via de informatie die consumenten bij het eindproduct krijgen. Voedselinformatie “mag niet misleidend zijn”, met name niet “ten aanzien van de kenmerken van het levensmiddel, en vooral niet ten aanzien van de aard, identiteit, eigenschappen, samenstelling”. De exploitant onder wiens naam of handelsnaam het levensmiddel in de handel wordt gebracht, of de invoerder indien die exploitant niet in de Unie is gevestigd, staat in voor de aanwezigheid en de nauwkeurigheid van de informatie. Een bedrijf dat aan andere bedrijven levensmiddelen levert die niet bestemd zijn voor de eindverbruiker, moet ervoor zorgen dat zij “voldoende informatie krijgen om zo nodig in staat te zijn aan hun verplichtingen uit hoofde van lid 2”, het lid dat die plicht vastlegt, te voldoen.5 Tot de doelstellingen van de Algemene Levensmiddelenverordening, onder het kopje bescherming van consumentenbelangen, behoort het voorkomen van “frauduleuze of bedrieglijke praktijken” en van “de vervalsing van levensmiddelen”.6 Geen van beide verordeningen schrijft een identificatietest voor.
De plicht om zeker te zijn van de naam rust dus op het bedrijf dat het eindproduct maakt of in de handel brengt; volgens het Europese recht moet de leverancier, naast andere plichten, dat bedrijf de informatie geven die het nodig heeft. Leg vóór de bestelling vast hoe de identiteit bij levering wordt bevestigd: met welke methode, aan de hand van welke referentie en aan welke batch. Een monster is de praktische eerste stap. U kunt er een aanvragen om een ingrediënt te beoordelen, en het monster laten testen; vraag om het certificaat van dezelfde batch, zodat de twee reeksen resultaten kunnen worden vergeleken.
Controleer: wie de identiteit bij ontvangst test, met welke methode en aan de hand van welke referentie, en dat het resultaat dat u te zien krijgt bij de batch hoort die u ontvangt.
WAT U MOET STUREN
Geef de identificatie die u nodig hebt door bij uw aanvraag
Wanneer de identificatietest van belang is voor uw product, laat ons dan het volgende weten:
- het ingrediënt, en het plantendeel als er meer dan één wordt aangeboden;
- uw beoogde toepassing en bestemmingsmarkt;
- de botanische naam die uw specificatie of etiket gebruikt;
- de identificatiemethode die uw kwaliteitsteam gebruikt, en de referentie waarmee het team vergelijkt;
- of uw specificatie een identificatieresultaat op het certificaat van elke batch vereist;
- of u de levering zelf gaat testen, en met welke methode;
- welke technische documenten u nodig hebt, zoals een specificatieblad of analysecertificaat;
- uw naam, bedrijf en contactgegevens.
Wij bieden technische documentatie en COA-ondersteuning, en de beschikbare set documenten wordt per ingrediënt en project bevestigd. Specificatiebereiken in onze catalogus zijn referenties, en haalbaarheid, beschikbaarheid en prijs worden bevestigd met uw offerte.
Dit artikel beschrijft een gepubliceerde review, gepubliceerde richtsnoeren en wetgeving en geeft geen identificatiemethode of -resultaat voor ingrediënten van YOHOLIFE®; de specificatie en de documenten voor een gekozen kwaliteit worden bevestigd wanneer u een aanvraag doet. Bron 1 is een gepubliceerde review en wordt aangehaald voor wat ze meldt; de planten die als voorbeeld worden genoemd, zijn eraan ontleend. Bron 2 is geschreven voor kruidengeneesmiddelen en wordt hier aangehaald vanwege de definities en de aanpak. Bronnen 3 en 4 zijn Amerikaans recht; bronnen 5 en 6 betreffen het levensmiddelenrecht van de Europese Unie. Groot-Brittannië heeft eigen versies van de aangehaalde levensmiddelenregels, die hier niet worden behandeld. De bronnen zijn gecontroleerd op 13 november 2026 en worden gegeven ter oriëntatie, niet als advies over regelgeving.
